শৰতৰ শেৱালি (Xorotor Xewali)

শেৱালি সৰিছে পুৱাৰ ঘাঁহনিত

তোৰ কথা মনত পৰে নিয়ৰৰ টোপালত

পূজাৰ ঢাক বাজিছে, মণ্ডপত পোহৰ

তই নাই কাষত, সকলো লাগে অচিন চহৰ

নতুন কাপোৰ পিন্ধি সকলোৱে ফুৰিছে

মোৰ চকুৰ পানী নিয়ৰ হৈ সৰিছে

সেইবাৰ তই মোৰ হাতত ধৰিছিলি

প্ৰতিমাৰ আগত মোক কথা দিছিলি

আজি সেই মণ্ডপত অকলে থিয় হৈ আছোঁ

তোৰ সুগন্ধ বিচাৰি শেৱালি বুটলি আছোঁ

উভতি আহ

এবাৰ উভতি আহ

শৰতৰ শেৱালি, সৰি যায় লাহে লাহে

তোৰ স্মৃতিবোৰে মোক অকলে কন্দুৱায়

ঢাকৰ মাতত হেৰাই যায় মোৰ চিঞৰ

শৰতৰ শেৱালি, তই আছ বহু দূৰ

দশমীত আই গুচি যায় নৈৰ বুকুলৈ

তয়ো গুচি গলি, নোকোৱাকৈ মোলৈ

কহুঁৱা ফুলে দোলে নৈৰ পাৰে পাৰে

মোৰ হিয়া কান্দে তোৰ বাবে বাৰে বাৰে

এবাৰ মাথোঁ কৈ যা

কিয় এৰি গলি

শৰতৰ শেৱালি, সৰি যায় লাহে লাহে

তোৰ স্মৃতিবোৰে মোক অকলে কন্দুৱায়

ঢাকৰ মাতত হেৰাই যায় মোৰ চিঞৰ

শৰতৰ শেৱালি, তই আছ বহু দূৰ

শৰতৰ শেৱালি

সৰি যায়